Kwiaty czerwone bardzo szybko rzucają się w oczy. Zimowit jesienny jest właśnie takim kwiatem. Jego liście są bardzo czerwone, długie oraz wąskie. Znajdują się na wilgotnych łąkach, tylko jesienią. Liście tego kwiatu podobne są do tulipana, którego możemy spotkać w ogrodzie. Jest to kwiat zapylany przez pszczoły a co najważniejsze jest to kwiat trujący. Szczaw zwyczajny to następny kwiat spotykany na naszych łąkach. Liście są podłużne o smaku kwaśnym. Można je stosować w pożywieniu człowieka ale w małych ilościach. Natomiast kwiaty szczawiu są bardzo drobne i czerwone. Szczaw jest wiatropylny dlatego szybko sam się rozsiewa. W miesiącu czerwiec najwięcej widać jak łąka się czerwieni, zawdzięcza to właśnie szczawiowi. Czerwonym kwiatkiem jest także chaber łąkowy. Kwiaty te złożone są z wielu płatków, które zmniejszają się do środka. Roślina ta może osiągnąć nawet 80 centymetrów. Łodyga jest gruba, na której znajduje się kilka liści podłużnych. Chaber zapylany jest przez pszczoły oraz motyle. Kwiaty niebieskie są bardzo charakterystyczne i szybko rzucają się w oczy, gdyż nie ma ich dużo. Jednym z takich kwiatów jest dzwonek rozpierzchły. Kwiatki zbudowane są z pięciu płatków przypominających dzwoneczek. Lubią, gdy na dworze jest pogoda, świeci słońce, wtedy mogą się rozwinąć. Wysokość takiego kwiatka może wynieść 60 centymetrów. Spotkać go możemy wszędzie w miesiącach od maja do września. Istnieje także kwiat o nazwie szałwia łąkowa. Kwiaty koloru niebieskiego są bardzo drobne i jest ich dużo. Łodyga jest wysoka i na całej wysokości jest owłosiona. Spotkać ją można na suchych i ciepłych łąkach w miesiącu sierpnia. Szałwie można zerwać i wysuszyć nadaje się później do picia. Kolejnym kwiatem jest dąbrówka rozłogowa. Kwiat ten przypomina świece. Jest charakterystyczna dla runa leśnego, gdyż jego wysokość wynosi trzydzieści centymetrów. Z języka łacińskiego nazwa ta brzmi ajuga reptans. Zapylane są przez mrówki, które przyczyniają się do rozsiewania owoców. Wszystkie kwiaty niebieskie pięknie pachną.

Właściwe ustawienie kwiatów w domu nada mu wyjątkowego charakteru.W wielu domach kwiaty stanowią jeden z podstawowych elementów dekoracji. W dzisiejszych czasach traktujemy rośliny inaczej, niż wcześniej. Chcemy, aby były dobrze widoczne i cieszyły nasze oczy. Oczywiście najlepszym miejscem na wyeksponowanie roślin doniczkowych jest nadal parapet. Zwłaszcza wtedy, gdy okno jest duże i wychodzi na ogród, wtedy kwiaty stanowią naturalne połączenie między światem człowieka a przyrodą. Rośliny mogą być także naturalnymi ścianami lub sufitami, za pomocą których można łączyć i Dzielic pomieszczenia. Na szczęście w sklepach można znaleźć wiele specjalnych konstrukcji, na których można umieszczać kwiaty. Kiedy chcemy stworzyć kompozycję, musimy zwrócić uwagę na to, aby wyższe rośliny umieścić z tyłu, za niższymi, aby były lepiej widoczne. Należy w ten sposób dobrać kolory kwiatów, aby kontrastowały ze sobą. Rośliny powinny współgrać z kolorem ścian, mebli, z wystrojem wnętrza. Nie mogą być zbyt okazałe, aby pokój nie sprawiał wrażenia deszczowego lasu. Zbyt kolorowe kwiaty wprowadzają wiele zbędnego chaosu. Rośliny, tak jak ludzie, narażone są na działanie chorób oraz pasożytów.Rośliny doniczkowe zdobią nasz dom. Kiedy jednak atakują je szkodniki i choroby, mogą stracić swój urok. Do najgroźniejszych nieprzyjaciół kwiatów należą mszyce, które deformują liście. Utrata koloru liści, srebrne i brunatne plamy to oznaka żerowania na kwiatach wciornastków lub przędziorków. Bardzo groźny jest biały nalot na liściach, będący objawem choroby zwanej mączniakiem. Małe czerwone pajączki, które powodują powstawanie plamek na liściach to groźne roztocze. Rośliny mogą być zaatakowane przez wełnowce, czyli larwy, otaczające się białawym kokonem i osiadające na liściach. Aby im zapobiegać, trzeba myc rośliny pod silnym strumieniem wody. Nie tylko szkodniki wpływają na stan roślin. Zabójcza może się dla nich okazać mała ilość światła lub zbyt wysoka temperatura, zwłaszcza w zimie. Pędy stają się wtedy słabe i wyciągnięte, liście brązowieją, kwiaty opadają. Brązowe plamy na liściach mogą być skutkiem wystawiania roślin na działanie przeciągów. Często oznacza to również, że kwiatowi brakuje wody.

Okazała roślina wspaniale sprawdzająca się jako punkt centralny kwietnika lub tyły rabat. Osiąga wysokość 1,8 m, ale spotyka się również odmiany dorastające do zaledwie 75 cm. Bardzo atrakcyjne kwiatostany w kolorze białym, żółtym lub pomarańczowym, o jasnych środkach. Kwiaty przypominają wyglądem dalie, lecz w odróżnieniu od nich pachną. Słoneczniki meksykańskie wymagają osłony przed wiatrami oraz nasłonecznionego miejsca. Odmiany wysokie warto palikować, zaś młode rośliny należy chronić przed ślimakami. Słoneczniki nadają się również do cięcia, kwiaty należy ścinać w momencie kiedy zaczynają się otwierać. Przed włożeniem ich do wody końce pędów należy przypalić. Słoneczniki dobrze rosną w każdej łatwo przepuszczalnej ziemi ogrodowej, jeśli tylko zapewnimy im dostęp do słońca. Nasiona należy wysiewać do doniczek w marcu, zaś wysadzać do gruntu z końcem maja lub początkiem czerwca. Do uprawy w ogrodach polecana jest odmiana Yellow Torch o żółtych kwiatach lub Gold Finger o kwiatostanach barwy pomarańczowej i wysokości 75 cm. Od dawna znana roślina wykorzystywana jako pnącze głównie do okrywania murów, płotów i ścian. Roślina o zwisających pędach rewelacyjnie nadająca się do wiszących koszy, balkonowych skrzynek i pojemników. Zazwyczaj nasiona wysiewa się w kwietniu bezpośrednio do gruntu, ale również można wysiewać nasiona do doniczek w lutym i wysadzać w maju. Często wykorzystywana do masowego obsadzania terenu lub do obwódek kwietników. Rośliny dobrze rosną na glebie piaszczystej w częściowym cieniu lub pełnym słońcu. Nasturcje dorastają do 2,5 m wysokości, ale znane są także odmiany karłowate, które nie przekraczają 15 cm. Pnącza takie jak Tall Mixed Hybrids i Speed Fire osiągają 2,5 m wysokości. Whirly Bird to najbardziej popularna odmiana karłowata o wzniesionych kwiatach pełnych, stosowana do obsadzania brzegów kwietników. Bardzo atrakcyjna odmiana o kwiatach barwy białej i nakrapianym ulistnieniu to Alaska, równie rozpowszechniona jest Jewel Mixture o kwiatach półpełnych. Formy karłowate nadają się do obsadzania ubogich, przepuszczalnych gleb, lecz trzeba uważać, alby nie przesadzić z ich nawożeniem i pamiętać o opryskiwaniu przeciw mszycom.

Leśny lekarz drzew Nasze lasy zamieszkuje dzięcioł duży zwany również dzięciołem pstrym większym. Długość ciała dzięcioła to około dwudziestu trzech centymetrów a rozpiętość skrzydeł około czterdziestu czterech centymetrów. Ptak ten niewiele waży bo około osiemdziesięciu gram. Ma czerwono – czarno – białe ubarwienie piór a u samca dodatkowo występuje czerwona przepaska na potylicy. Dzięcioł żywi się owadami oraz w okresie jesienno – zimowym nasionami. Dzięcioł ma długi, silny dziób dzięki któremu może wykuwać otwory w drzewie i odłupywać korę drzew bo w tych miejscach gromadzą się owady i ich larwy. Język dzięcioła jest długi, ruchliwy i lepki i to właśnie dzięki niemu potrafi bez przeszkód zbierać larwy i owady spod kory drzew. Dzięcioł dzięki swym krótkim nogom zakończonym czterema palcami może poruszać się po pniach drzew a jako dodatkową podporę ma krótki, sztywny ogon. Gniazdo dzięcioła zazwyczaj mieści się w dziupli która jest wykuta przez samca przed okresem znoszenia jaj przez samicę. Samica znosi jaj w pierwszej połowie maja. Zwierzyna leśna łowna Dziki należą do zwierząt leśnych choć niekiedy można je spotkać na polach gdzie buszuja wśród kartoflisk w poszukiwaniu jedzenia. Dziki doskonale się czują się we wszystkich typach lasów ale najlepiej jak są one przeplatane młodnikami, bagnami, mokradłami oraz podmokłymi łąkami. W zależności od wieku dziki mogą ważyć od piętnastu kilogramów warchlaki do dojrzałego dzika ważącego około stu kilogramów. Dzik dorasta do wysokości około stu centymetrów przy długości około dwustu centymetrów. Samce dzików czyli odyńce są większe od samic czyli loch. Głównym pożywieniem dzika są trawy, zioła, krzewy, liście, jagody, robaki, ślimaki, jaja ptasie, a nawet padlinę. Dzik dla odmiany swego jedzenia niekiedy zawędruje na uprawne pola w poszukiwaniu ziemniaków, rzepy, marchwi oraz zbóż a na łąkach poszukuje dżdżownic, żab, oraz ślimaków. Zwierzęta żyją w gromadzie czyli w watahach której przewodzi najstarsza locha która idzie zawsze na czele stada a za nią reszta. Dziki wychodzą na żer nocą a dzień spędzają w gęstwinach leśnych gdzie są ich barłogi.